Wanneer je geest in oorlog is… voor het gelijk

Vredige geestInspiratie voor een bewust vreugdevoller, gezonder betekenisvoller leven.

Hoeveel plezier en geluk je in je leven ervaart, wordt niet bepaald door wat je aan ervaringen meemaakt, maar louter en alleen door je reactie op deze ervaringen. We weten allemaal dat we geen invloed hebben op onverwachte dingen die je op je pad krijgt aangediend, je hebt daarentegen weldegelijk alle invloed op de manier waarop je deze ervaringen bij je binnen laat komen en op wat je er vervolgens mee doet.

Jij en ik hebben altijd de keus of we ons door ervaringen en gedragingen van anderen laten raken of dat we de gelegenheid hebben op een creatieve manier met ervaringen en andere mensen omgaan.
Waarom dat inzicht van groot belang is voor de kwaliteit van je leven, is omdat deze cruciale keuze een immens grote invloed heeft op hoeveel vreugde we in ons leven ervaren.

Interne strijd
Als je in je hoofd regelmatig verward en radeloos bent, ben je niet in harmonie met jezelf en niet in vrede; Ben je regelmatig boos en opgewonden door de kleine onbeduidende dingen van het leven, dan ben je niet in vrede, maar juist in oorlog met je zelf. Alleen wanneer je de kunst en kunde bezit om de interne strijd met jezelf tot stilstand te brengen of zelfs in ruste te houden, zul je daarmee ook automatisch ophouden met het strijden tegen anderen en de wereld.

Het interne stemmetje
De meeste beroering, strijd en onvrede die je in het leven tegenkomt, is absoluut onnodig, ondanks het gegeven feit dat je geest in staat is je dagelijks op uiterst boeiende manier het tegendeel te vertellen met teksten zoals ‘Ik word benadeeld, ik word geplukt, ik word belemmerd, ik word op het verkeerde spoor gezet, ik word vertraagd en beledigd!’

Dit zijn teksten die het jouw bloedeigen stemmetje in jouw hoofd je dagelijks een aantal keren vertelt en min of meer met jouw aan de haal gaat…, ‘en het is gewoon niet eerlijk!’
Oh ja, je kunt jezelf behoorlijk in de nesten werken met een behoorlijke hoeveelheid verontwaardiging en klachten, zonder er zelfs maar over na te denken. In feite, hoe minder je erover nadenkt, hoe sterker je innerlijke verontwaardiging je overstuur weet te maken en je zelfs zover weet te krijgen door je stapje voor stapje zelfs nietig, broos, kwetsbaar, minderwaardig en boos kan laten voelen.
Daarom is de vraag, in hoeverre jij in vrede wil leven, helemaal zo gek nog niet.

Het inzicht, wat zo veel verschil in mijn leven heeft gemaakt, is het realiseren van dat ik niet boos meer hoef te worden als er dingen verkeerd gaan of anders verlopen. Ik word zelfs niet eens meer boos wanneer het probleem wordt veroorzaakt door andere mensen en kleine externe kwesties. Ik weet namelijk inmiddels dat iedereen gewoon datgene doet wat er in hun vermogen ligt op dit punt in hun leven en in plaats van te gaan klagen, kan ik het gewoon net zo goed klaren.

De grootste beslissing in jouw eigen leven is het besluit om te kiezen voor vrede en vooruitgang in plaats van voor het krijgen van zoiets als je gelijk. Er zit namelijk een heleboel ego- tevredenheid in het gelijk halen en krijgen, maar tegelijkertijd vertraagt al dat rumoer altijd weer jouw eigen vooruitgang.
Wees je hier daarom van bewust de volgende keer als dingen weer even niet gaan zoals jij dat wilt. Agitatie is namelijk niet meer en niet minder dan jouw eigen geest in oorlog… met zichzelf…
Kortom, het probleem kan betrekking hebben op andere mensen, maar de manier waarop jij je erover voelt, is altijd aan jou.
Jij bent altijd degene en de enige die kiest voor jouw eigen reactie en gevoel erop.

Hans Oelen
Succescoach

Tags:, , , , ,

Over Hans Oelen

Eigenaar, Senior-trainer en Mastercoach van Palaver en auteur van o.a. de boeken: * ZIJN...wat je wilt worden * Het nieuwe verkopen

8 Reacties op “Wanneer je geest in oorlog is… voor het gelijk”

  1. Margot Deden zegt :

    Sinds 30 januari 2015 heb ik een eigen site. A.s weekend groepsexpo met Hoeksche Waardse Kunstenaars. Zie op site bij nieuws. Ik voel me verguld en dankbaar.

  2. Hans Oelen zegt :

    Dag Margot, je maakt me nieuwsgierig. Mag ik de URL van je site, want dan kan ik je kunst en kunde bewonderen.
    Fijne dag

    Hans

  3. Alexander Israel zegt :

    Beste Hans,

    Onze paden blijken elkaar telkens weer te kruisen. Op die punten dienen zich weer mogelijkheden aan om tot interactie over te gaan. Het is precies wat jij ook schrijft; alles is een keuze. Alles is een reactie, een keuze. Ieder moment kiezen we “hoe” we ergens mee omgaan. Vanuit mijn nederige positie als ontvanger wil ik graag iets geven. Iets uit eigen ervaring wat mij verder heeft geholpen en wat ik als venster door mag geven aan een ieder die het horen wil.

    Bij het woordje ‘ik/je/mij’ ligt de crux. Wie is die ‘ik/je/mij’? Is dit het lichamelijke DENKEN wat zich voedt met lichamelijke, wereldse, omstandigheden als bezit, aanzien, verlies, dood, succes? Is dat wat jij – lezer – het ‘ik’ bent gaan noemen? Of is het het IK, het Innerlijke Kind, waarmee het hele Zijn – denken en voelen – zich gesterkt WEET om in absoluut vertrouwen te leven en zich laat leiden? Dat wat jij Hans de Innerlijke Stem (het IS) noemt? Dat wat IS, manifesteert zich in de omstandigheid. Dat zijn de golven van de zee. De golven zijn de IS-heid en deze kunnen we niet beïnvloeden, maar hoe we ze navigeren wél. Dat kunnen we leren.

    Dat gezegd hebbende; waar luister je dan naar wanneer er een keuze kan worden gemaakt omdat de omstandigheid een reactie uitlokt? Een keuze is een richting en welke richting het beste past, daarvoor is navigatie bedoeld. Het is doelgericht, net als je TomTom in de auto: je toetst in waar je heen wilt en drukt op ‘Gaan’. Zo werkt het met wat we willen voelen ook: je toetst in ‘Vrede’ en drukt op ‘Voelen’. Maar ben je in staat om het te herkennen door alle omstandigheden heen? Daarop zijn geen goede of slechte antwoorden. Er is alleen maar ervaring bij de gekozen richting. En laat dat nu precies de reden zijn wat we hier mogen doen: ervaren. De vraag is eerder: heb je de keuze gemaakt om te navigeren met je hoofd of met je hart? En wat kun je dan verwachten als reactie?

    Uit de ervaringen die opgedaan zijn met mijn lichaam, ben ik tot de conclusie gekomen dat we blijven leven volgens onze ‘ik’ – het lichaamsgebonden denken – tot het moment aanbreekt dat we dat niet meer doen.

    ‘Waarom’? Omdat bij de ‘overgang’ (van ‘ik’ naar IK, van ‘hoofd’ naar ‘hart’) er altijd een crisis de hoofdrol blijkt te spelen. Een crisis is de katalysator. Een mechanisme wat de stroom van omstandigheden filtert, onderbreekt, door beoordeling aan de hand van vastgestelde criteria. Maar wat is nu een crisis precies? Welnu; hier wringt een belangrijke schoen, want we maken daar als lichamen onderscheiden in (anders zou ik de vraag niet stellen). We maken als ‘ik’ onderscheidt tussen de verschillende typen crises. (Dreigend) verlies van ‘lijf en leden’ worden gemiddeld gezien als grote crises, terwijl we ‘In een lange rij staan bij de AH terwijl we haast hebben’ of ‘de teen stoten’ kunnen zien als kleine crises. Vanuit het lichaam gezien DENKEN we dat dit onderscheidt bestaat en waar is, maar vanuit het Innerlijke Kind gezien zijn daarin géén verschillen. De gemeenschappelijkheid is namelijk het niet accepteren van de omstandigheid. Het zijn, simpel gezegd, allemaal maar omstandigheden.

    Ik heb de keuze gemaakt dit aan den lijve te ondervinden want ik vond mijn leven genoeg geweest. Na een periode van geen inkomsten maar wel moeten eten kan ik verklappen dat er vanzelf een beroep gedaan op het éçhte vertrouwen. Mijn lichaamsdenken maakte me diep ongelukkig. Ik vond geen blijvende vervulling, vreugde of vrede. Er was altijd wel iets wat me uit balans bracht. Ik ben gaan vinden dat ik faalde en ik vond daardoor mijzelf niet goed genoeg. Hoe kon ik nu toelaten dat ik geen eten meer zou willen hebben? Ik raakte in paniek omdat ik geen uitkomst zag. Die paniek bleek het inherente gebrek aan zelfvertrouwen vanuit het lichaamsdenken te zijn. Ik wist namelijk al dat het lichaam tijdelijk is, maar het is zelf ook een omstandigheid, daarom verandert hij continue mee. Het is veel te zwak om altijd op te kunnen blijven vertrouwen, omdat het continue op en neer gaat, maar het moet wel geaccepteerd worden. Toen ik dat deed hoorde ik een stem die me gerust stelde. Het vroeg me te vertrouwen en de angst los te laten. Alles mag er zijn, precies zoals het is. Die angst die ik dacht te voelen is namelijk gemanifesteerd in diezelfde tijdelijkheid, ontstaan uit mijn eigen angst ‘tekort denken te komen’ en ‘niet goed genoeg denken’ te zijn. Ze waren een reactie op de omstandigheid ‘geen eten genoeg te hebben’. Vanaf dat moment ben ik het overal in gaan herkennen en nam het vertrouwen met de minuut toe. Ik ben alles gaan accepteren. Aan eten hebben we nooit tekort gekregen, zelfs zonder inkomen…

    Toen wist ik het zeker: het lichaamsdenken is niet voldoende voor ons als mensen om het werkelijke geluk en die diepe blijvende vreugde en vrede te ervaren waarnaar we – zonder uitzondering – allen smachten. Er ligt een programmering in opgeslagen die acceptatie van alles resoluut blokkeert. Want ook al weten we dat die vreugde en vrede er is, het lichaamsdenken koppelt zijn vertrouwen aan continue veranderende veranderende omstandigheden die we meestal niet begrijpen, laat staan accepteren kunnen.

    Het voorbeeld van een baby-olifantje dat van kleins af aan vast is gemaakt aan een touw, is misschien wel het duidelijkste om te begrijpen waarom het lichaamsdenken zoveel moeite heeft met alle omstandigheden te accepteren. Door een touw aan zijn achterpoot leert het olifantje namelijk tot waar hij mag rondlopen. Ronddwalende olifanten is namelijk iets wat je niet wilt, dus lijkt het een oplossing die heel praktisch is van aard, maar er gebeurt iets levens-veranderend: hij wordt beperkt in zijn bewegingsvrijheid, is een levend wezen, dus eerst probeert hij uit alle macht het touw los te trekken. Hij komt echter tot de ontdekking dat hij daarvoor niet krachtig genoeg is en hij accepteert na veel 5’n en 6’n dat vermaledijde touw. Later – als volwassen olifant – zou hij het touw gemakkelijk kunnen verbreken, inclusief paal, fundering en aardkorst, maar dat doet hij niet. Hij heeft namelijk als baby geleerd dat hij dit niet kan en dus komt het niet eens in hem op het te proberen. Zo werken de hersenen van alle levende wezens: als kind nooit geleerd in vrijheid met iedere omstandigheid te kunnen leven, omdat het door onze ouders/verzorgers nooit is bijgebracht, omdat ze dat zelf ook niet wisten. Daardoor zitten we vol met angsten, overtuigingen en oordelen, want de omstandigheden dienen zich wél aan. Onze hersenen zijn zo geprogrammeerd – wat sterke elektrische verbindingen tussen synapsen zijn die continue afvuren bij allerlei situaties waarin we verzeild (denken te) raken – dat we het niet eens proberen om het anders te gaan zien. De verbinding wordt niet gelegd, het komt niet in ons op, maar de omstandigheid creëert wel een elektrische impuls… maar mist doel, er is geen receptor om de impuls te ontvangen.Terwijl we meer dan krachtig genoeg zijn komt niet in ons op, net als die volwassen olifant, andere mogelijkheden tot navigeren te ont-dekken. Net als de golven gaat het lichaamsdenken op en neer met de deiningen. En vanuit haar geprogrammeerde gevoel van veiligheid en capaciteiten mogen de golven maar een bepaalde hoogte bereiken willen we het zien als een situatie… want als die golven plotseling een hoogte bereiken die het overrompeld, hebben we plotseling een crisis. De olifant zal het touw verbreken bij een brand of als hij geslagen wordt (crisis), maar zou hij dat ook doen bij het vallen van regen (situatie)? De link wordt wel gelegd wanneer de situatie wordt ontvangen, geaccepteerd en groeit in sterkte wanneer deze steeds vaker wordt bevestigd. Zó leren we. Het Innerlijk Kind, de IK, leren kennen is ons hoogste goed en, nauwkeurig gezegd, het ENIGE goed.

    En zo kom ik bij het einde van wat ik wilde geven, aan jou en ieder ander de keuze dit te willen – want het blijft een keuze – ontvangen. Zodra jij accepteert dat het leven loopt zoals het loopt, jij de omstandigheden zelf niet kunt veranderen, maar jij wel kunt bepalen hoe je ermee omgaat, zal diepe vreugde en vrede ook jou ten deel vallen, wanneer je daarnaar verlangt en voor kiest. Navigeer gewoon de zee. Niemand zegt dat het makkelijk is, maar zo simpel is het wel.

    In diepe waardering en vreugde,

    Alexander Israël

    • Hans Oelen zegt :

      Dag Alexander,
      Je reactie vroeg de tijd die er voor staat om het me woord voor woord helder te worden en ik ben je dankbaar voor deze uitgebreide stroom aan inzicht en bewustzijn.
      Mag ik datgene wat je schrijft belonen met het volgende?

      Ervaringen zoals – IK BEN rijk, ik ben arm, ik ben gezond, ik ben ziek, ik ben vrij, ik ben beperkt…etc -, waren allereerst louter gevoelde indrukken of condities, voordat het zichtbare te ervaren uitdrukkingen werden.
      Mijn en jouw wereld zijn niet meer en niet minder dan ons ieders bewustzijn in geobjectiveerde vorm. Laten we er daarom voor waken om geen tijd en aandacht te investeren en bij nader inzien te verspillen aan de intentie om verandering aan te brengen in de buitenkant; verander de binnenkant of de indruk, waardoor de uitdrukking zich vervolgens als vanzelf aan de buitenkant zal aanpassen.
      Wanneer de waarheid van deze verklaring ons daagt, zal je weten dat je het verloren geraakte woord of de sleutel voor elk slot hebt gevonden.
      Ik BEN (ons bewustzijn) is daarom het magische verloren woord wat tot vlees is geworden in de gelijkenis van dat waar wij ons bewust van zijn?

      Fijne dag

      Hans

  4. Thersa zegt :

    Beste Hans

    Wat een prachtig stuk net wat ik nodig had nu ik worstel met mezelf en een situatie op het werk. It is all about my ego en kiezen voor vrede en vooruitgang in plaats van voor het krijgen van mijn gelijk.

    Hartelijk dank voor het inzicht zo simpel en toch niet makkelijk om daar naartoe te gaan.

  5. Hans Oelen zegt :

    Dit is op Palaver Blog herblogden reageerde:

    Wanneer je geest in oorlog is…

Hartelijk dank voor je reactie.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: